Techniki długiego kija w systemie WT - część 2/2
Wielki mistrz Yip Man
Od czasów Leung Yee Tai styl WT był przekazywany w sekrecie jedynie wąskiej grupie wtajemniczonych. Tak było przez lata, aż do pojawienia się Yip Mana.
Yip Kai Man był synem bogatego kupca z miasta Fatshan. Naukę WT rozpoczął w wieku 13 lat u mistrza Chan Wah Shun, następcy wielkiego mistrza Leung Jana. Do treningów podchodził niezwykle poważnie, szybko zdobywając umiejętności, które szlifował przez całe swoje życie.
Znany jest ciekawy przypadek z życia Yip Mana, z czasów, gdy zajął się WT w Hong Kongu. Młody Yip Man dysponował dobrą techniką KF i chętnie jej używał. Podczas jednego z treningów przedstawiono mu starszego mężczyznę, ponoć eksperta w sztukach walki. Będący wówczas w szczytowej formie Yip Man wyzwał nieznajomego na pojedynek. Jakież były jego zdumienie i upokorzenia, gdy starszy mężczyzna z łatwością obronił się przed jego huraganowymi atakami i kilkukrotnie pokonał go. Wstyd opuścił młodego Yipa dopiero wówczas, gdy okazało się, że nieznajomym był Leung Bik, brat KF jego własnego sifu Chan Wah Shuna. Yip Man skwapliwie skorzystał z okazji i poprosił starszego mistrza o dalszą naukę stylu, ten zaś zgodził się. W ten sposób w jednej osobie zbiegły się dwie linie WT.
Ukończywszy naukę Yip Man powrócił na kontynent do Fatshan gdzie wiódł stosunkowo spokojne życie. Dopiero komunistyczny przewrót zmusił ponad pięćdziesięcioletniego mistrza do ucieczki do Hong Kongu. Wówczas też znów rozpoczął nauczać Wing Chun. W krótkim okresie czasu fama o mistrzu rozeszła się po mieście. Przez lata, w których nauczał trenowało u Yip Mana tysiące adeptów. Niektórzy ćwiczyli zaledwie kilka dni, inni doskonalili się latami, ale dość powiedzieć, że stary mistrz bardzo wysoko cenił swoje umiejętności i niechętnie dzielił się najbardziej zaawansowanymi technikami. Bez wątpienia jednak był jednym z największych ekspertów Kung Fu w swoich czasach.
Koncepcja długiego kija we współczesnym WT
Długi kij stylu WT ma zazwyczaj długość 8.5 do 9 stóp długości (255 do 270 cm), co odpowiada 10 stopom chińskim. Ponieważ przekrój jednego końca jest węższy niż drugiego, Chińczycy nazywają go „drągiem szczurzego ogona”. Wykonany jest bądź z drewna tekowego, grabu lub buku.
Forma długiego kija czyli Luk Dim Boon Gwun jest prosta, precyzyjna i elegancka. Zawiera tylko 7 kluczowych technik, jest skompresowana, ale idealnie oddaje efektywność stylu. Podobnie do technik wykonywanych gołymi rękoma także w formie kija istnieją pewne podstawowe koncepcje, które po przyswojeniu pozwalają adeptom stale doskonalić własne ruchy. Jedna z najpopularniejszych (często kojarzona jedynie z walką gołymi rękoma) jest teoria tzw. „czterech bramek” lub „czterech ćwiartek”. Istnieje nawet powiedzenie o „jednej linii centralnej, dwóch osiach, trzech poziomach i czterech ćwiartkach”. Interpretacja tego motta sprowadza się do zastosowania w walce geometrii przestrzennej. Jedna linia oznacza broń czyli kija; dwie osie to oś X (odciętych) i Y (rzędnych) określające skraj dopuszczalnego manewru kijem widziane z lotu ptaka. Chińczycy, którym ten widok przypomina tradycyjny wachlarz określają go jako Sin Min Gwun czyli kij z wachlarza. Trzy poziomy odpowiadają za oś Z podzieloną na 3 podstawowe poziomy: wysoki, średni i niski. Cztery ćwiartki określają zasady walki długim kijem. Starożytne chińskie powiedzenie mówi, że „jedna osoba może obronić bramę, którą mogłoby przejść 10,000 napastników”. Powiedzenie to jest o tyle dosłowne, że często do pilnowania drzwi i wejść wykorzystywano strażnika wyposażonego w kij. (artykuł opracowany przez Sihinga Szymona)
Koniec części 2.