Techniki długiego kija w systemie WT - część 1/2

Wprowadzenie

Jedną z najbardziej zaawansowanych części w systemie Kung Fu nauczanym przez mistrza Yip Mana (Wing Tsun / Wing Chun / Yong Chun - dla uproszczenia dalej będziemy pisać WT) są techniki długiego kija, zwanego po kantońsku Luk Dim Boon Gwun, co dosłownie oznacza tyczkę o sześciu i pół punktach. To, co odróżnia te techniki od długiego kija z innych stylów KF, to przede wszystkim zastosowanie w walce bronią unikalnych koncepcji ofensywnych, obronnych i ćwiczeniowych znanych z tych części systemu WT, które zajmują się walką gołymi rękoma.

Każdy, kto próbował tradycyjnych technik długiego kija wie, że bez rozległych, otwartych przestrzeni nie ma co marzyć o ćwiczeniu form i technik. Nie jest to jednak koniecznością podczas ćwiczenia długiego kija w WT. System będący dziedzictwem Yip Mana został przecież stworzony do walki w wąskich korytarzach i środowisku miejskim. Zmiany wprowadzone do oryginalnych form długiego kija przez mistrzów z przeszłości wykluczyły typowe, szerokie, koliste młynki nad głową czy zamaszyste, prowadzone po łuku uderzenia, koncentrując się na niszczącej sile kija w ruchach krótkich, niemal niezauważalnych.

Pochodzenie długiego kija w chińskich sztukach walki

Przyjmuje się, że długi kij pojawił się w chińskich sztukach walki w czasach dynastii Sung, około 1000 roku naszej ery. Żył wówczas w Chinach sławny generał o nazwisku Yeung (lub Yang w dialekcie mandaryńskim). Posiadał on 10 synów, z których każdy był doświadczonym i utalentowanym wojownikiem. Wśród nich wyróżniał się piąty syn, który przejawiał szczególny talent w walce włócznią. Uważany był za jednego z najlepszych wojowników swoich czasów.

Gdy wybuchła wojna 10 synów generała Yeung wysłano do obrony granic Cesarstwa. Podczas jednej z najkrwawszych bitew tej wojny wszyscy synowie zginęli. Wszyscy, za wyjątkiem piątego i dziewiątego. Co prawda, gdy po wojnie do domu powrócił jedynie dziewiąty syn uważano, że tylko on przeżył. Ale dzięki maestrii w posługiwaniu się włócznią ocalał także syn piąty. Podczas bitwy stracił wprawdzie ostrze swej włóczni, ale walczył dalej samą tyczką, używając jej jako broni. Po wojnie piąty syn wstąpił do klasztoru na górze Ng Toi i został mnichem. Przybywając do klasztoru jedynie z okaleczoną włócznią został z czasem twórcą technik długiego kija. Umiejętności te stały się później technikami sześciu i pół punktu długiego kija stylu Hung Gar Kung Fu.

DÅ‚ugi kij w WT

Wieki później żył człowiek o nazwisku Leung Yee Tai. Był flisakiem na chińskiej dżonce. Jego praca polegała na sterowaniu dżonką, w tym na uwalnianiu jej z mielizn. Nie trzeba dodawać, jak wielkiej siły to wymagało. W swojej pracy flisak stosował bardzo mocne pozycje by zaprzeć się o pokład oraz korzystał z długiego kija by kierować dżonką w rwącej wodzie.

Leung Yee Tai był nie tylko flisakiem ale również ekspertem KF w zakresie sześciu i pół punktu długiego kija ze stylu Hung Gar, którego nauczył się od shaolinskiego mnicha Gee Shin. Pewnego dnia poznał mistrza WT nazywanego Wong Wah Bo. Wkrótce obaj zostali przyjaciółmi. A ponieważ obu łączyła pasja KF, szybko zaczęli wymieniać się wiedzą. Wong nauczył Leunga systemu WT, a ten przekazał Wongowi techniki długiego kija.

Podczas ćwiczeÅ„ obaj mistrzowie spostrzegli, że wiele aspektów WT można wykorzystać dla ulepszenia technik tyczki o szeÅ›ciu i pół punktach. W ten sposób dÅ‚ugi kij zostaÅ‚ wprowadzony do systemu WT oraz zaczÄ…Å‚ siÄ™ proces gÅ‚Ä™bokich modyfikacji oryginalnych technik Hung Gar. NajwidoczniejszÄ… zmianÄ… jest zastosowanie koncepcji i teorii chi-sau (tzw. lepkich rÄ…k), dziÄ™ki którym powstaÅ‚o chi-gwun, czyli ćwiczenia zÅ‚Ä…czonymi kijami. WykorzystujÄ…c chi-sau adept WT ćwiczÄ…c goÅ‚ymi rÄ™koma lub nogami może wyczuć intencje przeciwnika. StosujÄ…c chi-gwun to broÅ„ pozwala poznać sÅ‚abe miejsca obrony przeciwnika i wykorzystać je w walce. Inna zmiana dotyczy tzw. “portalu o szerokoÅ›ci rÄ…k”, czyli sposobu chwytania kija. O ile w Hung Gar byÅ‚ on stosunkowo szeroki, w WT zostaÅ‚ skrócony, dziÄ™ki czemu zwiÄ™kszyÅ‚ siÄ™ dystans miedzy dÅ‚oÅ„mi a broniÄ… przeciwnika.

Rezultatem modyfikacji było pełne włączenie technik długiego kija do systemu WT, gdzie razem z bart cham dao (ośmioma technikami mieczy motylkowych), kij i miecz są jedynymi dwoma rodzajami ćwiczonych broni. Warto podkreślić, że istnieje powód, dla którego w systemie występują jedynie te dwa rodzaje broni. Symbolizują one całe spektrum możliwego do wykorzystania arsenału. Kij przedstawia pojedynczą broń, miecze zaś broń podwójną. Kij uczy wykorzystania bardzo długiej broni, miecze zaś krótkiej. Adept WT prawidłowo wykorzystując koncepcje użycia broni może zastosować niemal każdy przedmiot czy narzędzie do samoobrony. (artykuł opracowany przez Sihinga Szymona)

Koniec części 1.