Początek kształtowania się stylu WT kungfu

Około 250 – 290 lat temu, mniszka o imieniu Ng Mui, była ekspertem kungfu – Weng Chun Bak Hok Pai lub stylu Weng Chun kungfu specjalizującego się w technikach Białego Żurawia. Ng Mui była również wysokiej rangi członkiem Hung Moon, tzw. tajnego stowarzyszenia. Ng Mui wraz z Gee Sin ( buddysta oraz ekspert kungfu wywodzącego się z Shaolin ) opuścili Fukien co spowodowane było politycznymi problemami. Wtedy Ng Mui zbiegła na ziemie graniczące między prowincją Yunnan i Szechwan, gdzie osiadła w Bak Hok Koon, innymi słowy osiadła w świątyni Białego Żurawia, znajdującej się na górze Tai Leung. W tym klasztorze dawała lekcje zaledwie paru studentom. Ng Mui wprowadziła reformę do technik kungfu. Wciąż starała się udowadniać poziom swojego kungfu stale poprawiając swe technki, tę metodę stosowała do czasu zanim stała się poważanym ekspertem w dziedzinie kungfu. Pewnego razu, przypadkowo trafiła na lokalny turniej, w którym rywalizowali ze sobą adepci różnych stylów kungfu. Wtedy to Ng Mui mogła skonfrontować swój styl z innymi stylami oraz zwyczajnie wymienić się poglądami na temat zastosowań danych technik oraz tym samym zgłębić swą wiedzę na temat stylów kungfu. Dzięki temu wydarzeniu zreformowała swój dotychczas istniejący styl, wprowadzając nowe koncepcje, które przełożyły się na nowe techniki. Wtedy zaczęła nauczać nowego stylu swą przyjaciółkę Yim Wing Tsun.

Yim Wing Tsun była córką Yim Yee, który wcześniej ćwiczył kungfu w klasztorze Shaolin. Jego los potoczył się podobnie jak u mniszki Ng Mui, to znaczy, również był członkiem tajnego stowarzyszenia Hung Moon, który zmuszony był do opuszczenia swego domu w Kwangtung, co spowodowane było wewnętrznymi problemami politycznymi. Prawdopodobnie wciąż był członkiem wyżej wymienionego stowarzyszenia, w tym samym czasie po opuszczeniu swego miejsca zamieszkania osiadł na górze Tai Leung.

Yim Wing Tsun prawdopodobnie była jedyną studentką – tym samym jedyną kobietą, którą nauczała Ng Mui. Była najbardziej utalentowaną oraz ulubioną studentką Ng Mui. Dlatego też Ng Mui w tajemnicy nauczała Yim Wing Tsun swych nowych technik kungfu.

Po pewnym czasie nowe techniki kungfu przekazane zostały mężowi Wing Tsun, Leung Bok Chan’owi. Do ślubu doszło między innymi dlatego, że w tamtych czasach dla Chińczyków bardzo istotne było, aby ślub odbył się między dwojgiem osób pochodzących z tego samego szczepu. Dlatego Yim Wing Tsun poślubiła Leung Bok Chan’a.

Prawdę mówiąc byli już zaręczeni przez swych rodziców w czasach ich dzieciństwa, kiedy mieszkali w Fukien. W chwili kiedy Leung Bok Chan nauczał nowego stylu Leung Lan Kwai, ten zapytał go po pewnym czasie jaka jest właściwaw nazwa tego stylu, który uprawiamy. Było to pierwsze tego typu pytanie, które dotyczyło nazwy stylu. Wcześniej ani Ng Mui, ani Yim Wing Tsun czy też Leung Bok Chan’owi nie przyszło to do głowy by nadawać jakąś nazwę stylowi, który stale zgłębiali. Tak więc Leung Bok Chan nie przyzjanąc się, że styl, którego naucza pochodzi od jego żony, odpowiedział na zadane pytanie, że pełna nazwa stylu to Wing Tsun kungfu.

Po śmierci Yim Wing Tsun, jej mąż zmęczony ciągłymi podróżami i znużony problemami świata, powrócił do swej wiejskiej chaty, by oddać się w pełni buddyzmowi, żyjąc jako mnich - pustelnik.

Prawdopodobnie wczesny styl Wing Tsun ( Wing Chun ) kungfu składał się jedynie z formy Siu Nim Tau, pewnych technik Chi Sau, praktycznych aplikacji bojowych, jak również podstawowych technik Bart Cham Dao tak zwanych Technik Podwójnych Noży. I to by było na tyle.

Tymczasem, Leung Lan Kwai rozpoczął nauczać stylu Wing Tsun kungfu, niejakiego Wong Wah Bo w Kwangtung, który pracował jako aktor w gmachu operowym, specjalizującym się w systemach walki. Leung Lan Kwai żył w Fatshan przez bardzo długi okres swego życia. W pewnym momencie musiał osiąść na ziemi pomiędzy prowincją Kowloon i Kwawngtung, gdzie żył przez jakiś czas. Tam nauczył paru ręcznych technik pewnego doktora od medycyny zdrowia o imieniu Wong Lo Joh, który z niewyjaśnionych względów nie używał nazwy Wing Tsun, a nazwa, którą wprowadził brzmiała Fat-Cheung.

Leung Yee Tai, student samego Gee Sin, był ekspertem w Luk Dim Boon Kwun Fat lub inaczej techniki Długiego Kija. Również praktykował Wing Tsun kungfu, z drugiej strony Wong Wah Bo, uczeń Leung Lan Kwai marzył o nauce niezwykłych technik Długiego Kija doskonalonych pod okiem Leung Yee Tai’a. Podczas treningów wymienili się swoimi technikami ( ręczne techniki Wing Tsun z technikami Długiego Kija ). Po długich i wyczerpujacych treningach wspólnie zmodyfikowali techniki Długiego Kija zgodnie z koncepcją technik Wing Tsun. Dzięki tej kombinacji techniki Długiego Kija zostały uproszczone i tym samym wykonanie samych technik stało się dużo szybsze w zastosowaniu podczas walki.

Sum Kam, o pseudonimie Dai Fa Min Kam, który również był uczniem Gee Sin nauczającego technik Weng Chun kungfu, twierdził, że prekursorka stylu Wing Tsun, Ng Mui nie praktykowała obecnego stylu, ale ważne było stwierdzenie, że kształtujący się styl miał swe korzenie pochodzące od samej Ng Mui i jej oryginalnego kungfu.

Nawet jeśli Ng Mui ponownie zreformowawła swe techniki kungfu, stale podtrzymując swą koncepcję, większość bojowych aplikacji, niektóre aspekty dotyczące postawy czy podstawowych ruchów, wciąż były do siebie zbliżone, mniej lub bardziej przypominały oryginalny styl kungfu wywodzący się z Fukien. W rzeczywistości wychwycenie różnic przez amatora przysparzało wiele trudności.

Wong Wah Bo oraz Leung Yee Tai zrozumieli na czym polegaÅ‚y różnice. Dla Dai Fa Min Kam’a, który przyjmowaÅ‚ nauki przez wiele lat od Gee Sin’a oraz uczÄ…c siÄ™ stylu Weng Chun, co prawda przez krótki okres czasu, byÅ‚ w stanie uchwycić niewielkie różnice pomiÄ™dzy technikami Wing Tsun, a Weng Chun, lecz mimo wszystko zdawaÅ‚ sobie z tego sprawÄ™, że obydwa systemy majÄ… jedno i to samo źródÅ‚o pochodzenia. Kiedy Dai Fat Min Kam rozpoczÄ…Å‚ nauczać swych studentów kungfu, nie posÅ‚ugiwaÅ‚ siÄ™ nazwÄ… Wing Tsun, lecz Weng Chun. Dlatego, iż jego prawdziwym si-fu ( si oznacza nauczyciel, fu znaczy ojciec innym tÅ‚umaczeniem tego terminu jest si, które oznacza ojca, fu, które oznacza asystenta – osobÄ™, która w pewnych sztukach walki jest na tyle dobra by mogÅ‚a uczyć lub pomagać innym ) byÅ‚ Gee Sin, a nie Wong Wah Bo, który później byÅ‚ jego kolegÄ…. Chociaż Wong nauczyÅ‚ go paru technik Wing Tsun, Kam nigdy nie traktowaÅ‚ go jako to dai ( najmÅ‚odszy brat ), lecz traktowaÅ‚ go jako przyjaciela. Tak oto powstaÅ‚a legenda powstania stylu Weng Chun, którego nazwa zaczęła figurować na salach treningowych…