Yim Wing Tsun i Ng Mui - legenda WT

Styl WT nie pojawił się nagle ale był rozwijany przez wiele pokoleń. Założycielem stylu WT była Yim Wing Tsun (Yim Wing Chun). Legenda mówi, że po spaleniu Klasztoru Shaolin w Fukien przez wojska mandżurskie około 300 lat temu, ocalała piątka mnichów poprzysiegła zemstę rządzącym w Chinach Mandżurom. Wśród nich była mniszka Ng Mui, która schroniła się w klasztorze Białego Żurawia (Bak Hok Koon) na górze Tai Leung. Inne źródła mówią, że mniszka Ng Mui była wysokiej rangi członkiem organizacji Hung (Triad) i z powodów politycznych musiała uciekać z Fukien. Legenda mówi, że podczas ucieczki Ng Mui była świadkiem walki pomiędzy żurawiem i lisem (inne źródła mówią o walce pomiędzy żurawiem i wężem). Walka ta zainspirowała Ng Mui do stworzenia nowych technik, które charakteryzowałyby się oszczędnością ruchów i dużą skutecznością.

U podnórza góry Tai Leung ukrywali się również przez prześladowaniami Mandżurów Yim Yee, członek organizacji Hung, wraz z córką Yim Wing Tsun. Założyli mały kram i sprzedawali tofu. Yim Wing Tsun należała do uczniów mniszki Ng Mui, która zapewne odstawała swoimi zdolnościami od pozostałych uczniów. Dlatego mniszka zdecydowała się nauczać ja swoich nowych technik.

Legenda jest w tym przypadku bardziej barwna. Mówi o pewnym szefie lokalnego gangu, który chciał Yim Wing Tsun za żonę. Ojciec bojąc się o życie córki i swoje, zgodził się na to małżeństwo. Poprosił jednak o czas aby zgodnie z tradycją poinformować obecnego narzeczonego Wing Tsun o zerwaniu zaręczyn. Z uwagi na duże odległości miało to potrwać jeden rok. Ten rok Yim Wing Tsun spędziła w klasztorze Białego Żurawia i nauczyła się nowych technik opracowanych przez mniszkę Ng Mui. Po powrocie do miasteczka pokonała w walce nachalnego adoratora i rozwiązała problem niechcianego ślubu. Niedługo potem mniszka Ng Mui opuściła klasztor i wyruszyła w dalszą drogę. Przed podróżą jednak młoda Yim obiecała jej, że będzie rozwijać i pielęgnować poznane kungfu na szkodę okupanta i panującej dynastii Ching.

Yim Wing Tsun i jej mąż, Leung Bok Chau
Zgodnie z chińską tradycją, Yim Wing Tsun będąc jeszcze dziewczynką została zaręczona z Leung Bok Chau. Kiedy po wielu latach przybył do w rejony Tai Leung jako handlarz solą, wzięli ślub i wspólnie rozwijali nowy styl. Z uwagi na zawód kupca, często podróżowali. Interesując się kungfu na pewno byli świadkami wielu lokalnych turniejów i zwyklych bojek, które mogły również wpłynac na ich nowy styl.

Kolejni spadkobiercy stylu
Leung Bok Chau przekazał swoją wiedzę i doświadczenie pewnemu fizykoterapeucie o nazwisku Leung Lan Kwai. Nigdy nie pokazywał nikomu swoich umiejętności WT mawiając, że nie są na widok publiczny. Kiedyś zapytał on swojego nauczyciela, jaka jest nazwa jego kungfu. Po krótkim zastanowieniu Leung Bok Chau odpowiedział – to jest kungfu mojej żony Wing Tsun. Stąd nazwa WT Kungfu.

Wczesne WT zawierało przypuszczalnie jedynie formę siu-nim-tao, jakieś podstawowe techniki chisau i latsau. Leung Lan Kwai pomimo swojej niechęci do pokazywania komukolwiek swoich technik i nauczania, zdecydował się do przyjęcia Wong Wah Bo jako ucznia.

Wong Wah Bo był aktorem w trupie opery chińskiej Czerwone Dżonki. Przyjażnił się z Leung Yee Tei, który poznał techniki walki długim kijem bezpośrednio od mnicha Gee Sin, jednego z legendarnej piątki ocalałych z Shaolin. Wspólnie ćwiczyli WT jak i walkę długimi kijami, rozwijając i ulepszając techniki.

Dr Leung Jan
Leung Yee Tei przekazał swoje WT znanemu fizykoterapeucie w Fatshan, jednym z miast w Kwangtung. Dr Leung Jan był właścicielem apteki i pochodził z mieszczańskiej rodziny. Sztuki walki należały do rzeczy, które uważał za bardzo ważne w swoim życiu. Nie uznawał jednak tych technik, które związane były wyłącznie z siłą i agresją ani tych, które przepełnione były pięknymi lecz zbędnymi ozdobnikami. Jego poszukiwania stylu i nauczyciela zakończyły się, kiedy spotkał Leung Yee Tei. Wkrótce stał się mistrzem WT i z powodu wielu wygranych walk dostał przydomek Króla WT Kungfu.

Leung Jan nie traktował nauczania jako zawód i przekazał swoją wiedzę kilku uczniom (w tym swoim synom Leung Tsun i Leung Bik). Leung Jan zawsze po zamknięciu apteki ćwiczył WT razem z uczniami. W pobliżu znajdował się kantor, który prowadził niejaki Chan Wah Shun. W tamtych czasach waluta była ze złota, srebra lub miedziana. Aby rozmienić drobne strebrne monety na jeszcze drobniejsze miedziane, trzeba było korzystać z takich małych kantorów ponieważ duże firmy nie prowadziły wymiany małych kwot.

Codziennie po zamknieciu kantoru Chan Wah Shun podkradał się na zaplecze apteki Leung Jana i przez szparę w ścianie obserwował ćwiczenia. Leung Jan stał się dla niego idolem kungfu. Obserwował każdy jego ruch i starał się zapamiętać i powtarzać u siebie w domu. W końcu zdecydował się poprosić Jana o naukę ale Leung Jan stanowczo odmówił. Nauczało się wówczas głównie rodzinę aby zachować techniki w tajemnicy.

Wśród uczniów Leung Jana był taki o przydomku Wah Drewniany Człowiek, który podczas treningu z manekinem kilka razy złamał jego drewniane ramiona. Pewnego dnia Wah Drewniany Człowiek przyprowadził właściciela kantoru na zaplecze apteki. Był tam tylko syn Leung Tsun, który chciał sprawdzić jego umiejętności. Niestety Leung Tsun nie był sumiennym uczniem i nie należał do najlepszych studentów ojca. Podczas starcia Leung Tsun po otrzymaniu ciosu otwartą dłonią wpadł prosto na ulubiony fotel ojca i uszkodził go. Wieczorem dr Leung Jan zauważył, że jego ukochany fotel strasznie się chybocze. Starszy syn zrelacjonował mu wszystko. W wyniku dalszych dociekań dr Leung Jan dowiedział się, że Chan Wah Shun przyjaźni się z Drewnianym Wah oraz, że uczył się WT nie tylko przez potajemne przyglądanie się treningom ale również od jego ucznia Drewnianego Wah.

Jak tylko prawda wyszła na jaw, Drewniany Wah poprosił przyjaciela, żeby ukrył się gdzieś poza miastem. Leung Jan wytłumaczył jednak Drewnianemu Wah, że chciałby spotkać właściciela kantoru nie po to żeby się z nim bić ale chce go nauczać. W taki sposób Chan Wah Shun stał się uczniem dr Leung Jana i poznał sekrety WT

Chan Wah Shun i Ip Man
Podczas dwudziestu sześciu lat nauczania Chan Wah Shun w sumie miał szestastu uczniów. W wieku siedemdziesięciu lat wynajął od rodziny bogatych kupców Yip klasztor, gdzie prowadził naukę kungfu i gdzie przyjął swojego ostatniego ucznia, Yip Mana.

cdn….